Cüzdan Boş, Gönül Yorgun: Gülemiyoruz...
Sofrada neşenin kalmadığı, huzurun firar ettiği günlerden geçiyoruz. Tencerede kaynamayan aşın, emeklinin bükülen belinin ve gençlerin sönen umudunun feryadı bu satırlarda dile geldi. Pazarın ateşi artık sadece cebi değil, doğrudan sinemizi yakıyor; dertler katmerleşti, "eski günler geçti." Bu ortak sızımıza ses katmanız dileğiyle.
Pazarın ateşi sarmış her yanı
Tüketir dert bizi bitirir canı
Haramlar kuşattı helal olanı
Huzur firar etti gülemiyoruz.
Fiyatlar şahlanmış çıkar kat be kat
Sofrada kalmadı ne neşe ne tat
Yoksulluk kapıda ağır bir tokat
Dertler katmerleşti gülemiyoruz.
Emekli kardeşim boynunu büker
Hüzünlü gözlerden bin keder döker
Yarınlar belirsiz acılar eker
Dermanımız bitti gülemiyoruz.
Evdeki tencere kaynamaz oldu
Gönül bahçemizde çiçekler soldu
Gençlerin umudu hepten kayboldu
Umut uçup gitti gülemiyoruz.
Asgari geçimle dolar mı file?
Ömürler tükenir bitmez bu çile
Düştük bir çıkmaza girdik müşküle
Sabrımız tüketti / gülemiyoruz.
Mutfakta yangın var dumanı tüter
Halimiz nicedir dertten de beter
Kazançlar ne aşa ne ete yeter
Yoksulluk kuşattı gülemiyoruz.
Mazlumun karnı aç, zalimin toktur
Sofraya koyacak bir lokma yoktur
Bu dertler sineye saplanan oktur
Canımız sızlattı gülemiyoruz.
Zenginin sofrası kuş sütü dolu
Kimsede kalmadı bir kaçış yolu
Kırıldı fakirin kanadı kolu
Dizimiz titretti gülemiyoruz.
Ceylan’ın feryadı arşa yükseldi
Kaderin sillesi zamansız geldi
Geçim sancıları sinemi deldi
Eski günler geçti gülemiyoruz.
#Gülemiyoruz #GeçimDerdi #PazarınAteşi #Emekli #Gençlik #CengizCeylan #Edebiyat