Mutsuzluğun Anıtı
Büyük bir çatışma içindeydi. Dışarıda kendi için bir dünya kurgulanmıştı.
Gerçeklerse bambaşkaydı. Hem ruhu hem bedeni bu iki dünya arasında sıkışmış kalmıştı. Gerçekler canını çok acıtsa da kimseyle paylaşmıyordu. Bu durumu gururuna yediremiyordu. Nasıl diyebilirdi ki yıllardır mutsuz olduğunu, evliliğinin yıllar önce bittiğini. Göstermelik rol yapmalarla en çok da kendilerini kandırdıklarını nasıl anlatacaktı ki. O dışarıda kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir kadın imajıyla tanınıyordu. Nasıl diyecekti ki soranlara ona el kaldırdığı gün onu defterinden silmiş olduğunu ama ne yazık ki hayatından çıkaramamıştı. Gözünde gittikçe küçülen saygı ve sevginin yerini nefrete bırakan bir yol ayrımıydı bu. Dışarıdan içerisi görülmüyordu acılar görünmezdi. Kapılar acılara açılan duraklar gibiydi. Git gide derinleşen ve kavgayı aşıp soğuk bir savaşa dönüşen hayatlar vardı o kapıların arkasında. En çok da bu canını acıtıyordu. Onca emek edip bir yerlere gelmeye çalıştı onca çelme takanlara rağmen var olma gayretinden ödün vermedi. Ancak toplumdaki imajını korumak isterken evde yerle bir oluyordu.
İki hayatı birbirinden fersah fersah uzaktı. Hiç hak etmediği bir hayatı yaşıyordu evinde. Gülümseyen yüzünün altında derin yaralar vardı. Kapattıkça ortaya çıkmak için uğraşan yaralar. Geleneğin ona dayattığı erkek egemen hayata karşı duran, evliliğin iki insanın ortak kararları olarak gördüğü ama karşısında bir duvar gibi duran insanı aşıp geçemediği, sesinin duyulmadığı bir yerdeydi o. Düşünen, okuyan, sorgulayan biri için bu kalıplar öldürücü birer zehirli ok gibiydi. İçten içe tükenen bir hayat. Güneşi, aydınlığı ölesiye seven birinin karanlığa mahkum edilmesiydi bu. Kadına dair her hakkın evinin kapısının dışında kaldığı bir hayat.
Aslında en başından beri biliyordu bu işin yanlış olduğunu ama evliliği için bile söz hakkı başkasınındı. Kabalığın zorbalığın hüküm sürdüğü coğrafyaların çocuklarıydı onlar. Başını soktuğun evin var biraz gelirin var neden şikayet ediyorsun diye bakılır hep.Hep daha kötüyle mukayese edilir ve bu durumu kabul edilebilir olduğu savunulur nedense. Oysaki hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Günler yıllar geçiyor olsa da o insan yaşamıyor aslında tükeniyordur. Toplumun baskısı ve kadın düşmanlığı eksenindeki değer yargıları her yerdedir. Bu yüzden yanlış varsa hep kadına yıkılır bu yanlış. Özgürlüğün sadece uçan kuşlara tahsis edildiği coğrafyalarda kadınlar mutsuzluğun anıtı gibidirler. Kendilerinden vazgeçip sadece çocukları ve itibarları için tutunurlar hayata.
Bilgi ŞAKAR
Eğitimci Şair Yazar
