İNSANIN KIŞI YÜREĞİNDE BAŞLAR
“Hava soğuyunca değil, yüreği soğuyunca başlarmış insanın kışı.”
Mevsimler takvim yapraklarına bakarak değişir; insanın içi ise yaşadıklarına göre. Dışarıda güneş parladığı hâlde üşüyenler vardır, kar altında yürürken bile içi sıcacık kalanlar da. Çünkü insanın asıl iklimi, yüreğinde kurulur.
Yüreğin soğuması bir anda olmaz. Bir sabah uyanıp “bugün kış başladı” demez insan. Sessizce olur bu. Bir selam eksilir önce, bir hâl hatır sorulmaz olur. Beklenen bir telefon çalmaz, alışılmış bir ses susar. İnanılan sözler tutulmaz, güvenilen insanlar uzaklaşır. İşte o an, içten içe düşer ilk kar tanesi.
Yüreği soğuyan insan, kalabalıklar içinde yalnızlaşır. Herkes konuşur ama kimse duyamaz onu. Güler yüzler maske olur, sıcak tümceler ezber. İnsan, artık anlatmaktan vazgeçer; çünkü anlaşılamayacağını öğrenmiştir.
Suskunluk, kalın bir palto gibi sarar bedenini. Ne kadar kalınsa, o kadar ağırdır.
Bu kışın ayazı serttir. Ne soba ısıtır, ne güneş. Çünkü sorun üşümek değil; sorun hissetmemektir. Sevinçler yarım kalır, umutlar ertelenir. İnsan, yaşama karşı mesafeli durmaya başlar. Kalbini korumak için kapılarını kapatır ama fark etmez: İçeri soğuk çoktan dolmuştur.
Oysa yüreğin kışı, yine yürekle biter. Bir sıcak dokunuş, içten bir söz, beklentisiz bir iyilik… Bazen hiç tanımadığın birinin kurduğu tek bir tümce, baharın müjdesi olur. İnsan, yeniden inanmayı göze aldığında çözülür buzlar. Çünkü insan, en çok insanla ısınır. Ve her kış, içinde bir bahar olasılığı taşır.
Hiçbir soğuk, hiçbir ayaz soğutmasın yüreğinizi. Sevgiler, sevinçler, mutluluklar ısıtsın içinizi. Unutmayalım. Kışın sonu bahardır.
Zeki BAŞTÜRK
